Superster Obama (De Groene Amsterdammer, 3 november 2006)

De ongekend populaire senator Barack Obama overweegt zich te kandideren voor het presidentschap van de Verenigde Staten.

NEW YORK – Zelden was het op een doordeweekse donderdag zo druk op de derde etage van boekhandel Barnes and Noble aan Union Square in New York. Tot ver achterin, ruim voorbij de afdeling science fiction, proberen de honderden belangstellenden al een uur voor aanvang een glimp op te vangen van wat zich ter hoogte van het kleine podium voorin afspeelt. Gejuich, flitsende camera’s, gillende vrouwen en een schier eindeloos applaus als het lange wachten wordt beloond en de superster van vanmiddag binnenschrijdt om aan zijn signeer- en voorleessessie te beginnen. The Audacity of Hope; Thoughts on Reclaiming the American Dream is pas zijn tweede boek en een echte schrijver is hij niet, maar waar de Democratische senator Barack Obama komt, breken hysterische taferelen uit.

Obama is, schreef het weekblad Time vorige maand, ‘America’s hottest political phenomenon’. Hij is aan de vooravond van de tussentijdse Congresverkiezingen de hoop in bange dagen voor de nog altijd weinig coherente Democratische Partij. Sinds zijn indrukwekkende speech tijdens de Democratische conventie van 2004 is Obama niet meer uit de media weg te slaan. Terwijl de toespraak van presidentskandidaat John Kerry destijds het hoogtepunt van de bijeenkomst had moeten zijn, stal de jonge Obama (1961), toen nog staatssenator in Illinois, de show. Een paar maanden na de conventie won hij de verkiezingen en verkaste naar Washington. Hij is op Capitol Hill op dit moment de enige zwarte senator.

Al in 1995 publiceerde Obama een lijvige autobiografie, waarin hij uitlegt hoe het is om op te groeien als kind van een Keniaanse vader en een Amerikaanse moeder uit Kansas. Het nieuwe boek is ‘minder persoonlijk’, zegt Obama tegen zijn fans in de boekwinkel in New York. De titel, die zich het minst slecht laat vertalen als ‘De vermetelheid van de hoop’, heeft hij overgenomen van een predikant in Chicago die hem ooit vertelde dat, hoe verrot de wereld ook is, je altijd de durf moet hebben om te blijven hopen op verbetering. ‘Veel mensen voelen zich teleurgesteld door de politiek en zijn hopeloos over de staat van de wereld. Maar er is nog genoeg reden om een zeker optimisme aan de dag te leggen’, zegt Obama met een wijsgerige blik in de ogen. ‘Waarom is onze politiek toch niet net zo fatsoenlijk als de Amerikaanse bevolking?’

Rondom de publicatie van zijn boek verscheen Barack Obama zo’n beetje in iedere talkshow die de Amerikaanse televisie te bieden heeft. Hij stond bovendien op de cover van de chique mannenglossy Men’s Vogue. Bij de foto’s van Annie Leibovitz in het binnenwerk – Obama met zijn kinderen aan de cornflakes – werd de senator en passant vergeleken met grootheden als Abraham Lincoln en Martin Luther King. ‘Ik wil deel worden van de grootse geschiedenis van dit land’, zegt de verder overigens vrij bescheiden Obama in de boekwinkel in New York.

Hoe hij dat gaat doen werd een paar dagen later duidelijk. In het nbc-programma Meet the Press liet hij vorige week doorschemeren dat hij serieus overweegt zich te kandideren voor de presidentsverkiezingen van 2008. Tot nu toe zei hij bij herhaling dat hij het daarvoor – ondanks de warme pleidooien van Oprah Winfrey – te vroeg vond. Of hij de uitspraken deed om de verkoop van zijn boek op te stuwen of omdat hij daadwerkelijk van gedachten is veranderd, werd niet duidelijk. Maar dat hij onder druk staat van de (progressieve) media is zeker. ‘Wil Barack Obama een celebrity zijn of een historisch figuur?’ vroeg New York Times-columnist Maureen Dowd zich af. ‘Of’, vervolgde ze, ‘is dat onderscheid er niet meer?’

PETER VERMAAS

Advertenties

About this entry