Na de regen (De Groene Amsterdammer, 18 mei 2007)

→ De dijken van New Orleans

Na zware regen stond New Orleans deze maand weer onder water. De mondjesmaat terugkerende bevolking vraagt zich af waar het Army Corps mee bezig is.

DOOR Peter Vermaas

NEW ORLEANS – Zolang er in New Orleans weinig is opgebouwd, doet touroperator Greyline goede zaken. Ook vandaag maakt gids Gerald zich op voor een van de twee dagelijkse Katrina Tours: 22 ramptoeristen, vooral Amerikanen, worden voor 35 dollar per persoon langs de zwaarst getroffen gebieden geleid en krijgen van Gerald alles te horen over de natte dagen na de orkaan Katrina. Tachtig procent van de stad kwam in augustus 2005 onder water te staan en tienduizenden mensen zaten dagenlang vast in hun ondergelopen huizen. In de stad zelf kwamen ongeveer duizend mensen om het leven. Maar vandaag is een stralende dag. In de behaaglijke airconditioning van het busje wijst Gerald vanachter het stuur steeds weer op nieuwe hoogtepunten van ‘America’s Greatest Catastrophy!’, zoals de folder van de touroperator de ramp noemt. Wateraanslag op bijna twee meter hoogte, gaten in daken waardoor bewoners zijn gered, merktekens op de muren die aangeven of er slachtoffers in een huis zijn gevonden en, ten slotte, de lower ninth ward, het stuk stad waar vrijwel niets behouden is gebleven. Overal ingestorte huizen, veelal overwoekerd door dikke bossen onkruid. Bijna niemand op straat. Er wordt alleen gewerkt aan de panden met een stacaravan in de tuin. ‘Die mensen zijn teruggekeerd en dragen hun steentje bij aan de wederopbouw van onze stad’, zegt Gerald. Voor 35.000 dollar kun je je huis op een verhoging laten zetten. 

Juist vorige week werd bekend dat van de oorspronkelijke bevolking van New Orleans slechts iets meer dan de helft is teruggekeerd. Woonden er bij de laatste officiële volkstelling (in 2000) nog 484.674 mensen in de stad, in maart 2007 waren dat er nog maar 255.137. Veel geëvacueerden hebben, veelal in andere staten, inmiddels een nieuw leven opgebouwd of hebben domweg geen geld om de schade aan hun huis te herstellen. Verzekeringsmaatschappijen vergoeden nauwelijks iets en van de staat Louisiana, de federale regering of het stadsbestuur hoeven huiseigenaren niets te verwachten. Zolang de klandizie niet terug is, blijven veel winkels voor dagelijkse boodschappen bovendien gesloten. En omdat ook hoger geschoolden naar elders zijn uitgeweken, zijn twee jaar na de ramp nog slechts 22 van de 128 scholen heropend en is er een groot tekort aan artsen in de stad. Bij de verschillende plaatsen waar de dijken doorbraken, zet Gerald zijn busje even stil. Tientallen hijskranen en shovels van het Army Corps of Engineers werken hier aan dijkversterkingen. Naast de dijken liggen de korte metalen pijlers die in 2005 als luciferhoutjes kraakten. Het Corps, overal in het land verantwoordelijk voor de dijkbewaking, had in het verleden verzuimd de juiste palen te plaatsen en doet dat nu alsnog. Ook zijn er, vertelt Gerald, onlangs nieuwe pompen geïnstalleerd. Bij zware regenval zouden die ervoor moeten zorgen dat de straten van New Orleans niet meer blank komen te staan. De toeristen grijpen hun camera’s en leggen door de raampjes van de bus de ontzagwekkende bouwwerken vast voor het thuisfront.

Dat was op maandag 30 april. Vier dagen later, op vrijdag 4 mei, worden de nieuwe pompen van het Army Corps zwaar op de proef gesteld door de eerste stevige voorjaarsbui. Als na anderhalf uur noodweer zo’n honderd milliliter water is gevallen, staat een groot deel van de lagergelegen gebieden van de stad opnieuw helemaal blank. Nabij het Pontchartrain-meer staat op sommige plaatsen zoveel water dat tientallen auto’s tot aan het dak ondergedompeld worden. Huizen lopen onder, de halve stad zit urenlang zonder stroom en enkele automobilisten moeten door de brandweer uit hun auto gered worden.

‘Nieuwe pompen zakken voor grote test’, kopt The Times Picayune, de lokale krant, een dag later. De krant meldt ook dat er in december een vergelijkbaar probleem was. Ook toen stonden de straten onder water en de Sewerage & Water Board en het Army Corps beloofden beterschap. Nu zegt een woordvoerster van de Water Board desgevraagd: ‘Enkele van de nieuwe pompen zaten door de wateroverlast zonder stroom. Dan kan er natuurlijk niet gepompt worden.’

Maar niet alleen de kwaliteit van de pompen wordt betwist. Een team van experts dat op verzoek van het tijdschrift National Geographic de dijken inspecteerde, kwam deze maand met onrustbarende conclusies. Op tientallen plaatsen zijn de vorig jaar door het Army Corps veilig verklaarde dijken aan erosie onderhevig, concludeerde Berkeley-hoogleraar Bob Bea. ‘Een orkaan met de kracht van Katrina zouden deze dijken niet overleven’, zegt hij.

John Meador, van het Army Corps: ‘We zijn ervan overtuigd dat we het systeem [van watermanagement] terugbrengen in een staat die beter is dan vóór Katrina, maar we zijn nog lang niet klaar.’ Op 1 juni begint het nieuwe orkaanseizoen. Wetenschappers en het National Hurricane Center verwachten dat het met ten minste negen orkanen een bovengemiddeld zwaar jaar wordt.

© Peter Vermaas / De Groene Amsterdammer

Advertisements

About this entry