Politiek geheugen (De Groene Amsterdammer, 22 juni 2007)

De Amerikaanse minister van Justitie, Alberto Gonzales, hoeft voorlopig niet weg. De Democraten vallen in hun eigen zwaard.

NEW YORK – Een goed geheugen behoorde waarschijnlijk niet tot de functie-eisen toen Alberto Gonzales, al jaren aan de zijde van president Bush, in 2005 werd gevraagd minister van Justitie te worden. Liefst 64 keer schutterde Gonzales op 19 april in de Senaat dat hij zich ‘niet kan herinneren’ hoe acht van de 92 federale aanklagers eind vorig jaar hun baan kwijtraakten. Uit uitgelekte e-mails en uit verklaringen van de aanklagers zelf was gebleken dat politieke motieven een rol hadden gespeeld. Zo was een aanklager in Nevada toevallig net bezig met een onderzoek naar een Republikeinse gouverneur. Maar Gonzales was zich van geen kwaad bewust. ‘I don’t recall’, zei hij steeds weer.

Zelden hadden de leden van de juridische subcommissie in de Senaat zo’n beschamende hoorzitting meegemaakt. Als een scholier die zijn mondelinge examen niet goed had voorbereid, draaide en stuntelde de minister zich door het verhoor. ‘Werkelijk deplorabel’, oordeelde senator John Cornyn, nota bene een Texaanse partijgenoot. ‘Totaal in tegenspraak met de feiten’, zei senator Arlen Specter uit Pennsylvania. Journalisten gaven geen cent meer voor Gonzales’ politieke loopbaan. Maar president Bush hield vol. Hij bleef zijn vriend tegen de klippen op steunen. En dat heeft gewerkt. Vorige week haalde een motie van wantrouwen het net niet. Zestig van de honderd senaatsstemmen waren vereist, 53 werden er gehaald. Alle aanwezige Democraten, maar slechts zeven van de eerder zo kritische Republikeinen stemden vóór. Motie-indiener Chuck Schumer, de Democratische afgevaardigde die als voorzitter van de justitiesubcommissie het onderzoek naar Gonzales leidde, had daar wel een verklaring voor. Was de stemming anoniem geweest, dan hadden de senatoren de druk van het Witte Huis niet gevoeld en zou Gonzales hangen.

Republikeinen hebben een heel andere verklaring. Die verdenken Schumer van een dubbele agenda. Als voorzitter van het campagnecomité van de Democratische Partij was hij domweg niet de aangewezen persoon om een gevoelige politieke motie in te dienen. Dat was ‘belangenverstrengeling’ en ‘een politieke stunt’, vonden veel Republikeinen. En dus kreeg brokkenpiloot Gonzales nog wat extra vlieguren en leden de Democraten opnieuw een politieke nederlaag. Vraag blijft of Gonzales zich zelf die beschamende zitting van 19 april nog kan herinneren.

PETER VERMAAS

Advertisements

About this entry